هر کس باید برای خودش گوشه ای داشته باشد. حتی بچه ها هم برای خودشان گوشه ای دارند. یک گوشه برای بازی که تمام اسباب بازی هایشان را پخش می کنند. حرف جدیدی هم نیست. پدربزرگ ها و مادربزرگ ها یمان هم برای خودشان یک گوشه ای داشتند. می نشستند و نمازشان را و دعایشان را و قرآن شان را می خواندند. هر کس وقتی به گوشه خود می رود کاری را که دوست دارد انجام می دهد: بازی می کند، نماز یا قرآن می خواند، یا با خودش حرف می زند و می نویسد. همه این ها را گفتم که بگویم : اینجا هم گوشه نوشتن من است. به گوشه نوشتن من خوش آمدید.